به مناسبت شهادت ثامن الحجج (ع)

شرح حالی اندر احوالات یک جا مانده

اکنون که به پایان ماه صفر و شهادت امام رئوف علی‌ بن‌ موسی الرضا (علیه‌السلام) نزدیک می‌شویم. جاده ‌های اطراف منتهی به مشهد، شاهد زائرانی است که با پاهای خسته، عقایدی استوار و قلبی مملوء از عشق مولا، به سمت حرم مطهر رضوی و پابوسی سلطان خراسان از جای جای ایران در حرکتند و حتی سرمای سوزناک پاییزی مانع از این عشق نمی‌ شود. 

شرح حالی اندر احوالات یک جا مانده

حکیم نیوز: افرادی که تجربه سفر به کربلا و پیاده‌ روی اربعین را دارند، می‌دانند با وجود اینکه امکانات در مسیر پیاده‌ روی به مشهد الرضا، قابل مقایسه با مهمان ‌نوازی شیعیان عراقی، فراوانی موکب و امکانات رفاهی برای خواب و خوراک در عراق نیست، اما عاشقان امام هشتم (ع) این سنت مقدس را زنده نگه داشته و هر سال سختی راه را به جان میخرند و این پیاده‌ روی را پرشورتر برگزار می‌ کنند. فلسفه این سنت حسنه نیز به سال 200 هجری و هجرت امام رضا (ع)، که یک مهاجرت سیاسی اجباری به دستور خلیفه وقت بود برمی‌گردد، هنگامی که مولایمان به‌ اجبار، به ولایت‌ عهدی مأمون انتخاب شدند و از مدینه به سمت مرو، مرکز خلافت مأمون حرکت و این مسیر را شهر به شهر طی نمودند.

مجاورانی مهمان نواز

هنگامی که عاشقان اختیار دل‌های بی‌قرارشان را به پاهای خستگی ‌ناپذیرشان می‌دهند و به دل جاده‌های دور و دراز می‌ زنند تا پای پیاده برای عرض ارادت به محضر حضرت شمس ‌الشموس (ع) برسند، گوش دل مردمان مهمان ‌نواز مسیر عاشقی، نیز گویی زنگ می‌زند و آرام و قرار را از آن‌ها می‌گیرد.

 شمارش معکوس که برای روز شهادت امام غریب (ع) آغاز می‌شود، گروهی از جوانان خوش‌ ذوق کوی به  ‌کوی و خیابان‌ به ‌خیابان در گوش هم ولایتی های خود نجوا می‌کنند؛ « شنیده‌ اید مهمان داریم » و این ‌طور است که نه ‌فقط خانه‌های آنان بلکه خانه دل‌های اهالی این دیار هم برای پذیرایی از زائران پیاده امام رئوف (ع) آب و جارو می‌شود و میزبانان دریادل برای پذیرایی از زائران خسته از هم سبقت می‌گیرند.

به تبعیت از رفتار کریمانه و پربرکت عاشقان عراقی که در ایام عزاداری اربعین با تمام وجود به استقبال زائران امام حسین (ع) می‌روند و به آن‌ها خدمت می‌کنند، مردمان این دیار نیز چند سالیست با راه ‌اندازی موکب های خود در مسیر عاشقی تصمیم گرفته اند در حد بضاعتشان به ‌صورت ویژه از زائرانی که پای پیاده خود را برای ایام شهادت امام رضا (ع) به مشهد می‌رسانند، میزبانی کنند. در واقع آنان بر این باور اند که این روزها فرصت مغتنمی است برای عاشقانی که به دلایل مختلف نتوانسته اند برای زیارت یا خدمتگزاری به زائران اباعبدالله (ع) خود را به مسیر پیاده‌روی اربعین برسانند. مردم مهمان نواز این دیار معتقدند با خدمت به زائران پیاده امام غریب (ع)، می توانند خود را به این دریای خروشان وصل کنند و این اعتقاد آنان نشئت گرفته از این حدیث است که اهل بیت (ع)، همه نور واحد هستند.

این مردمان اسمانی با وجود این که همواره با کمبود امکانات و تجهیزات و سختی در معیشت و زندگی همراه بوده اند، اما همیشه در طول زندگی خود یک باور را سرلوحه کار خود قرار داده اند که در واقع می توان گفت این باور آنان، از مکتب اهل بیت به ویژه مکتب امام الرئوف، حضرت علی ابن موسی الرضا(ع) نشات گرفته است. آنان بر این باورند که هر کسی با هر شرایطی که دارد می تواند میزبان و خادم زائران حضرت شمس الشموس باشد، بر همین اساس مردمان این دیار از هیچ چیزی برای پذیرایی از زائران حضرت رضا (ع) دریغ نمی کنند و هر کسی با هر چیزی که دارد به استقبال زائران حضرت در طی مسیر می شتابد. 

درمسیر می توان آدم های مختلفی را ببینیم، آدم هایی که با کمترین روزی، فراخ ترین دست ها را دارند، پیر زن به وسیله دوشیدن شیر گاوی که تنها داریش است، جوانی با وسیله نقلیه ای که دارد به جا به جایی زائران و آوردن آنها به منزل خود اقدام می کند و سایر مردمان به هر طریقی به پذیرایی از این زائران گرانقدر می پردازند.  
خستگی مسیر اما زمانی تبدیل به حلاوت و شیرینی می شود که گنبد زرد امام از باب الجواد خودنمایی می کند، انگار همه مسیرهای این سرزمین به باب الجواد و حرم سلطان خراسان منتهی می شود.

امسال اما به واسطه اپیدمی کرونا، راه های پیاده به سمت توس بسته است اما هنوز شیرینی خاطره یک پیاده روی در جاده خراسان به قوت خود در دل عاشقان آن حضرت جاودانه مانده و با پای دل به مشهد الرضا می رویم.

محمدحسین زارعی